قاصدک

هرگز آخرین بغض نگاه معصومش رو فراموش نمی کنم .

انگار می دونست این آخرین باری که بند پوتین هاش رو      می بنده ! دستی به تن خاکی و خشک پوتین کشید و بلند شد ... هنوز از سنگر بیرون نزده بود که صدای گلوله تانک شنیده شد ... پوتین هایش رنگ و رو گرفته و گوشه ای از تل خاکستر خون بالا می آوردند ... !

نوشته شده توسط «شقایق» در شنبه بیست و چهارم فروردین 1387 ساعت 23:8 موضوع | لینک ثابت

مهربانان سلام ...

 از اینکه وبلاگ من را انتخاب کردید سپاسگزارم .

خوشحالم که فرصت تازه ای برای با شما بودن و از شما گفتن پیدا كردم،این موهبت الهی را سپاس می گویم و خداوند منان را به خاطر این لطف آسمانی شاکرم . از همراهی صمیمانه و مهربانانه شما ممنونم .منتظر پيشنهادات و راهنمائيهاي ارزنده شما دوستان عزيز هستم .

شقایق  

نوشته شده توسط «شقایق» در شنبه بیست و چهارم فروردین 1387 ساعت 23:0 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط «شقایق» در شنبه بیست و چهارم فروردین 1387 ساعت 22:47 موضوع | لینک ثابت

( ۱ )

كلمات كه از هم بالا مي روند

شعر براي سكه ها

سكته مي كند .

قلم نقشه مي كشد

براي غزل

و شهيدي دفترش را مي بندد !

نوشته شده توسط «شقایق» در شنبه بیست و چهارم فروردین 1387 ساعت 22:40 موضوع | لینک ثابت

( 2 )

جا پاي آفتاب گذاشت

و مادر را به باران

سپرد  

خاطره ها را به من

بي آنكه كسي بداند

شبيه پوتين هايش شد ... !

نوشته شده توسط «شقایق» در شنبه بیست و چهارم فروردین 1387 ساعت 22:39 موضوع | لینک ثابت

( ۳ )

برای نفس هايم

 دنبال آسمان می گردم !

مدتهاست شب هایم

 ناله جانبازی شیمیایی است !؟

نوشته شده توسط «شقایق» در شنبه بیست و چهارم فروردین 1387 ساعت 22:38 موضوع | لینک ثابت

‹‹ پدر که شهید شد ››

پدر كه شهيد شد جای شانه هايش ديوارهاي بتي قد علم كرد و روي خاطرات سبز كوچه دلتنگي خانه ! آن وقت  همسايه ديوار به ديوارمان در جیب های برادرم پائيز ريخت و تمام مداد رنگي هاي مرا در نقاشي باغ كودكي ام گم كرد تا کلاغ های شهر قصه هايم را بدزدند ! پدر كه شهيد شد مادر ابر شد و روي تنهايي حوض خانه باريد . وقتي پدر شهيد شد پشت قباله های نداشته امان زدند جیره خور جنگ !

نوشته شده توسط «شقایق» در شنبه بیست و چهارم فروردین 1387 ساعت 22:34 موضوع | لینک ثابت

‹‹ خاطره ››

قسم به اعداد اين تقويم كاغذي كه روي طاقچه ها ماسيده اند و هر از چند گاهي از روي خاطره هاي نمناك تو عبور مي كنند ! قسم به تمام لحظه هايي كه در مطلق ترين دقيقه ها بدون باور خاطره هاي تو در خود مي ميرند !  پاي مظلوم كاغذها را وسط نكشيد ما را مدتهاست به خاطره سپرده ايد ...

نوشته شده توسط «شقایق» در شنبه بیست و چهارم فروردین 1387 ساعت 22:32 موضوع | لینک ثابت

‹‹ نقطه سر خط ››

ببند راه تمام نقطه از سر خط ها را و باز كن چشم همه دل و دين بسته ها را ! اينجا اگر سراغي از ما نيست ما را يادي از تو كه هست ! پدر تمام دلتنگي كاغذ هاي كتابم رنگ دلتنگي تو را گرفته اند و روي كبودي مداد رنگي خواهرم اسمت را برچسب زده ام و  بدون اينكه كسي بي تفاوت از كنار نقاشي كوچه امان بگذرد به نامت دخيل بسته ام ... ببند راه تمام نقطه از سرخط ها را و باز كن چشم ....

نوشته شده توسط «شقایق» در شنبه بیست و چهارم فروردین 1387 ساعت 22:28 موضوع | لینک ثابت

‹‹ ديده بان ››

اتاقك كوچك آهني روي پايه هاي سست هميشه اش نزديك نور چراغ نيم سوز خانه هاي شطيط ايستاده است و نگهبان بيست  و چند ساله تانكر هاي سوخته شده است ! روي تاريكي خيابان هاي شهر مردي پيداست كه از پشت شيشه زمستان زده اتاقك آهني به مرد هم شانه گذشته بيست و چند ساله خودش مي انديشد ! به ديده بان تانكرهاي مچاله شده و سوخته ...

نوشته شده توسط «شقایق» در شنبه بیست و چهارم فروردین 1387 ساعت 22:23 موضوع | لینک ثابت

‹‹ چشم چشم دو تا چشم ››

مي خواهم نقاشي تازه اي بكشم روي دفتر ساده خاطراتم :

چشم چشم دوتا چشم / دو تركش پر از خشم

 به جاي مردمك ها / رفته تو چشم بابا

دست دست دو تا دست ... انگشاي باباجون .... نداره مفصل و بست ... دفترم را مي بندم تا نقاشي بابا ادامه نداشته هايم نشود . دفترم را مي بندم تا كسي به صبر پدرم پوزخند نزند و روي مهرباني معصومش انگشت ترحم نكشد .  

نوشته شده توسط «شقایق» در شنبه بیست و چهارم فروردین 1387 ساعت 22:21 موضوع | لینک ثابت

براي هميشه ...

خالي نخواهم شد در هجوم گفته هاي سرد زمان و تا هميشه زندگي بيست و چند ساله باقيمانده ام اين قلم نوشته هاي ساده را گواه زلالي احساسي مي دانم كه از جاري نگاه سبز و مهربان تو سرچشمه گرفته است . امروز تمام واژه هاي من بوي تو را مي دهند و تصوير نداشته ام در آئينه هميشه تو رنگ خواهد گرفت . براي چندمين بار نمي دانم اما تا هميشه تصوير نداشته ام را به انعكاس نور آئينه اي تو زنده نگه خواهم داشت .... باراني قلمم براي توست ، تويي كه در كرانه وجودم نام و يادت هميشه جاريست ... 

نوشته شده توسط «شقایق» در سه شنبه شانزدهم بهمن 1386 ساعت 22:35 موضوع | لینک ثابت

ميزبان كاسه چي ...

كوچه ها را ورق مي زنم . بين تمام خانه ها سايه اي از شانه هاي مردي به بلنداي آسمان مي بارد و دستهايي به مهرباني خورشيد روي كاهگلي ديوارها نور مي پاشد . انگار تمام كوچه پس كوچه ها ، همسايه اش باشند ، هر لحظه سلامش مي كنند و هر زمان خاك مي شوند زير كفش هاي ساده اش . تمام بيراهه ها ، راه مي شوند و تمام كوره راه ها مسيري سبز .

 سلام خرابه اي دور از شهر را پاسخ مي دهم و روي تمامي حصيرهاي  نداشته مي نشينم و انگار كسي مهمان هميشه ام باشد ميزبان كاسه چي مي شوم ...

ميزبان مردي مهربان كه مهمان هرشب خرابه ام مي شود و چشمهاي آسماني اش را به صورت ماسيده ام مي دوزد .  آرام در سكوت هميشگي سالهاي صبرش با دستهاي پينه بسته از خار و بغض نخلستان ، با تمام دلتنگي هايم درد و دل مي كند و دلنشين تر از نسيم ا ز كنار خستگي جسم فرسوده ام مي گذرد . انگار سالهاست ميزبان كاسه چي او بوده ام ....

نوشته شده توسط «شقایق» در سه شنبه شانزدهم بهمن 1386 ساعت 22:27 موضوع | لینک ثابت

...

اعتراف مي كنم  :

نمي توانم از تو بنويسم !

كلماتم به هم چفت نمي شوند .

در گنگي خاطرم

درجا مي زنم ،

و چاهي مي شوم

به روسياهي خودم !

اين قلم

شأنت را نمي داند .

بگذار واژه ها

پاي حقيقت تو را

                       لنگ نكنند !

اعتراف ميكنم آقا

نمي توانم

از تو بنويسم ....

نوشته شده توسط «شقایق» در سه شنبه شانزدهم بهمن 1386 ساعت 22:20 موضوع | لینک ثابت

پشت اين ديوار هاي بلند / خدايي است كه سايه مهربانيش بلندتر از تلالو خورشيد است و دستهاي محبتش به وسعت درياست ...

پشت اين ديوارهاي بلند / آسماني است كه هُرم نفسهايش ابرهاي سفيد باراني و كرانه افقش             چشمه اي كه تا سراپاي جهان جاري است .

پشت اين ديوارهاي بلند / دستهاي كوچكي است به مهرباني گل ، به سرسبزي درخت به ميزباني چمن زار دشت ...

پشت همه اين ديوارها / پولك هاي رنگين كمان بر چهره آسمان نقاشي مي شود ...

پشت همه اين ديوارها / خانه ايست كوچك پر از گلدانهايي گلي غنچه داده كه روي شانه صبور زمين جوانه زده اند ....

پشت همه اين ديوارها / دستهاي كوچكي است كه دخيل در و پنجره اند ....

پشت همه اين ديوارها / چشمهايي است كه به انتظار هميشه زمان سلام داده اند ...

پشت همه اين ديوارها / خدايي است مهربان تر از آسمان ، بزرگتر از اقيانوس و شگرف تر از بيكرانه ها

پشت همه اين ديوارها / مداد رنگي هايي است شبيه من شبيه تو شبيه دار و ندارها شبيه تمام            نداشته هاي ناتمام زندگي

پشت اين ديوارها / پشت اين سايه ها نوري است كه مهمان هميشه خداست ....

پشت اين ديوارهاي بلند / خانه ايست پر از فرشته هاي كوچك كه بال و پري براي پرواز ندارند و روي دفترچه هاي كوچك خاطراتشان تنها نقش سياه و سفيد تنهايي است ...

پشت همه اين ديوارهاي بلند / خانه ايست كه فرشته هاي كوچكش روي سادگي قلبهاي هم مي خوابند و در چشم باراني دلتنگي هم سبز مي شوند .

پشت همه اين ديوارها خدا رنگ ديگري است رنگي از جنس خودش رنگي به وسعت خودش رنگي به رنگ خدا .....

پشت همه اين ديوارها / انتظار وصله خورده دستهايي است مانده به نياز ... نياز انسان دوستي دستهايي مهربان از جنس باران ....

نوشته شده توسط «شقایق» در سه شنبه شانزدهم بهمن 1386 ساعت 22:14 موضوع | لینک ثابت

« خدای واژه »

خدای من چینی نیست !

تا بنده های کاغذی

 شعرم را بلغور کنند  

و حتی قلمهایشان

               به آن نوک نزند !

او ...

 شعرهایم را دوست دارد

بی بهانه می آید

کنار خس خس نفسهایم

خانه می کند

            می ماند ...

خدای من

صادره از منبر و معبد نیست !؟

خدای واژه ها ...

               خدای دیگری است ...

نوشته شده توسط «شقایق» در سه شنبه شانزدهم بهمن 1386 ساعت 22:8 موضوع | لینک ثابت

« رو ... روح »

نوبت پست دادن من رسیده بود ، توی شبهای سرد منطقه دیده بانی کار سختی بود ، با چشمای پر از خواب ژ 3 ام را برداشتم . قبل از اینکه واسه کشیک شبانه قرعه به نامم بیفتد سری به سنگر زدم . بچه ها با زرنگی خودشون را به خواب زده بودند . با کلافگی از بین نخلها گذشتم و راه دکل را در پیش گرفتم . به محض دور شدن از سنگر صدای بمب خنده بچه ها بلند شد !

باید می رفتم حاج مهدی[1] با کسی شوخی نداشت اگر سر کشیک سر می رسید و می دید کسی واسه دیده بانی نرفته تا صبح کلاغ پر می داد !!! صد متری از مقر دور شده بودم . هوای سرد و میله های یخ کرده دکل خواب را از سرم پراند .

به برجک رسیده بودم که قامت بلند و سفید پوش کسی بین زمین و آسمان میخکوبم کرد !

***

ـ رو .... ر.... روح .... روح !!!

 ـ روح کدومه دیوانه ، چیه بازم خواب دیدی ؟ راحله ام ! بیا کمک کن این پشه بند لعنتی را از سرم در بیار ؟!! اَه چقدر به مامان گفتم اینا دیگه قدیمی شده !

خواب حسابی از سرم پریده بود !

نوشته شده توسط «شقایق» در سه شنبه شانزدهم بهمن 1386 ساعت 21:49 موضوع | لینک ثابت

در دفتری که خاطره ها را گرفته است

                                                                     ‹‹ شقايق ››

نوشته شده توسط «شقایق» در جمعه دوازدهم بهمن 1386 ساعت 16:32 موضوع | لینک ثابت

‹‹ سادگي ››

دلم را به روسري خواهرم

سنجاق كردم

تا پرشياي نقره اي

سوار سادگي اش نشود !

و چشم قوطي هاي مست

به زلالي نفسهايش

نيفتد ...

جاي تركشهايم ميسوزد !

وقتي خواهرم

در خيابان گوشت پياده شد ،

عروسكي از پشت ويترين

                        استخواني تعارفش كرد !

نوشته شده توسط «شقایق» در جمعه دوازدهم بهمن 1386 ساعت 16:30 موضوع | لینک ثابت

« لباس عقد »

مادرم مثل اسپند روی آتیش شده بود و دائم زیر لب غرغر می کرد و می گفت : ـ این پسره لجباز حاضر نیست کت و شلوار دامادیش را تنش کنه ! آخه دختر اینم شوهره تو انتخاب کردی ؟ داره آبروم جلوی مهمونا میره ، پاشو برو تا بیشتر از این آبرو ریزی نشده بگو اون لباس رو در بیاره !

دلم نمی آمد به سید حرفی بزنم ، از لای در ، داخل اتاق عقد را نگاه کردم . مظلوم روی صندلی نشسته بود و مادر و خواهرهایش با خاله هایم به جانش افتاده بودند تا لباس جبهه رو از تنش دربیاورند .

به اتاقم برگشتم با اینکه آرزو داشتم خودم را توی لباس عروسی ببینم ، مانتو شلوار ساده ای را که برای مدرسه می پوشیدم به تن کردم و به اتاق عقد رفتم !

***

صدای بوق ممتد ماشین های پشت سرم و چراغ سبز راهنمایی ، طعم خوش نگاه متعجب فامیل و خنده شیرین و به یادماندنی سید علی را از ذهنم پراند .... چشمم دوباره به ویترین مغازه ای افتاد که یکی در میان لباس عروس و داماد را به نمایش گذاشته بود .

دنده را عوض کردم و از چهار راه گذشتم ....

نوشته شده توسط «شقایق» در جمعه دوازدهم بهمن 1386 ساعت 16:26 موضوع | لینک ثابت